اصلا هول نکنید. هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. فکر خودکشی به سرتان نزند لطفا. گاهی مسائلی در زندگی پیش میاد که آدم باید جنبه درگیری باهاش رو داشته باشه. تغییر و تحول در همه مقاطع زندگی بشر یافت می شود. چرا اینقدر سخت می گیرید. اگر تا حالا پسوند بلاگ اسکای داشتیم من بعد بلاگ فا دمب(!) وبلاگ می شود. اسممان هم نسل17 با یه علامت تعجب بود. اکنون به قرارگاه تغییر نام دادیمش.توضیح اولیه همان «از یادداشت های یک استعداد درک نشده» می ماند. باشد که درک شویم! آدرسمان هم که یکه نداشت.رکورد طولانی ترین را منفجر کردیم. ده کاراکتر... اسمم کم کوتاه بود(میرعماد) یک عدد آی آر آی که سرآغاز عدم وجود ارتباط در مسائل درون بلاگی بود به پیش از اسمم اضاف شد.

ولی خودمانیم ها...این نسل 17 عجب منزلی بود برای خودش. یک سال و پنج ماه به عبارتی 17 ماه!!!! عمری هست برای خودش.موقعی که اینجا رو شروع کردم اول دبیرستان بودم. هیچ انگیزه ای برای شروع بلاگ نداشتم. هویجوری(!) درستش کردم. نمی دانستم قضیه اینقدر جدی میشه. الان هم سوم دبیرستانم و قرارگاه از هم اکنون یک روزه میشه.من هم 16 سالم تا دو هفته دیگه پر میشه(آخرین بی ربط نسل 17!)

اسمم رو قالب انیشتین کردم و گفتم من عمادشونم ولی از این به بعد من عمادم عماد خالی بدون هیچ گونه وابستگی حزبی و گروهی!!!

.... و الان در همین ساعت و دقیقه پرونده نسل 17! رو برای همیشه با 12000 بازدید میبندم و میریم به سراغ قرارگاه به امید یه هوای تازه تر. راستی الان اولین پست قرارگاه رو آپ کردم...چه بلاگر فعالی!.... از دوستان هم میخوام منو با اسم و آدرس جدید لینک کنن. تلخ است ولی...! اینم آدرس بلاگ جدیدم؛

             http://mirco.blogfa.com         

چراغا خاموش!خداحافظ بلاگ اسکای....خداحافظ نسل17!   !!!

خشکم زد. راحت تر از اونی که فکر می کردم چنین خبری رو شنیدم. اصلا راحت تر از اونکه انتظار داشتیم از پیشمان رفت. رویداد سفرش به چین و ماچین بیشتر از این حرف ها کش و قوس دارد یا بهتر بگویم می داشت. عجیب است...خیلی عجیب. همینطوری دارم به اعم اخبار ساعت سیزده شبکه خبر نیگاه میکنم که تو خبر میاد خسرو شکیبایی هنرمند توانای کشورمان درگذشت. خشکم زد. خسرو شکیبایی... برایم پرنورترین ستاره تو آسمان بازیگری بود. با بقیه ابعاد هنرش که طبق سنت همیشگی مان حالا بعد فوتش نمود پیدا کرده و همه از توانایی هایش میگویند کاری ندارم. جدا بی نظیر بود. حرکات بدنش هنگام بازی لنگه نداشت و ندارد. رئیس حکم و راننده اتوبوس شب شلیک نهایی اش بود به بدنه سینمای بی فروغ.روحش شاد...

نمی دانم برای چه چیزی غصه بخورم. زار زار گریه کنم به حال سینمای بی حال... گریه کنم برای پر کشیدن ستاره های فن... برای پر فروش تر شدن فیلم های آقای سوپر استار. نه اصلا گریه بکنم به حال خودمان.

آقای شکیبایی تاریخم را ساختی با خانه سبزت.ملتهبم کردی با صدای آسمانی ات. مرا عاشق خودت ساختی با تیپ آرمانی ات که آرام آرام قدم زدی و بعد از اندکی توقف باز هم صدای نازت طنین انداز شد: تحویل سال سینمایی ایران. بیست و ششمین جشنواره فیلم فجر... بدکاری کردی ولی بد. تو این جهنم سینمای پولکی تنهایمان گذاشتی. اکنون باید بگوییم ختم سینمای هنری ایران. خدا نگهدار سینمای والا. خداحافظ هنر و هنرشناسی و ... خداحافظ آقای شکیبایی. خداحافظ....

در این شیر تو شیری فقدان سریال نود شبی عزت خان لطفی عظیم به ما ملت بی فرهنگ فرمودند.در حالیکه ما برای ارتقا سطح تمدن و آداب و رسوم روزمره نیاز به برنامه های فوق العاده پندآموز مثل همین یوسف پیامبر داشتیم عزت خان منت بر سرمان نهاده بودجه سنگینی برای ساخت سه در چهار عنایت کردن. آخر چقدر فرهنگ آموزی. مغز ما ربات که نیست.آمپرش تو این گرما به ته چسبانده.چند سال است یه مجموعه روتین درست درمون ندیده ایم. دیگر حالمان از لهجه افغانی و توالت(!) به هم می خورد.از کلیشه فسیل گونه عاشقی و ازدواج یا دعواهای خانوادگی به ستوه آمده ایم. اساتید نود شب ساز انگار همین یک فرمول را از برند.نه نوآوری ای نه کشکی.ضمنا یه مقدم نامی سر سوزن ابتکاری خرجید یه (مثلا) تراژدی ساخت. به قدری بهش آب بست و عوامل طبیعی رشد انسان را نامیزان کرد که نگو.یک عدد سیدی کذایی هم از برش به درآمد!

من بعد از چارخونه یکسال چشم انتظار نشستم شاید که مطلوبم بیاید....شاید!!! بالاخره یکی پیدا شد و با مدلی یه خرده جدیدتر و بهتر برنامه سازی کرد.چیز خیلی مالی نیست ولی حکــــــــم دوران نقاهت را دارد پس از دیدن یوسف پیامبر.هر جمعه این پروژه پندآموز با آن پیامبرش که نعوذبا... انگار تو باغ نیست را به نظاره می نشینیم و با دیدن جلوه های ویژه به جد خیره کننده و بازیگران درجه سه چهار که الحق میلیاردی خرج داشته! سپس اندکی زیاد دچار یاس فلسفی-وجودی میشویم و بعد ، شنبه تا چهارشنبه طی سه جلسه چهل و پنج دقیقه ای سیروس و بکسش زحمت میکشند ما را از کف صحنه روزگار جمع می کنند! راستش اسم سریال رو می توان گذاشت بخند خنک شی.هیچ حرارت و انرژی ای توش نیست. ولی چه کنیم که شیخ ما باز هم اضافات فرمودند که ؛ شکر نعمت نعمتت افزون کند کفر نعمت از کفت بیرون کند....هر چه باشد در این اوضاع قاراش میش برنامه های تی وی و خاموشی های وقت و بی وقت به اضافه گرمای خرما پزان سه در چهار نعمتی الهی ست.

همه اینها را درحالی مینویسم که نور شمع روشنی بخش کاغذ یادداشت من است و خلاصه احساس است که در کلمات من موج میزند!

گر نمی خوردیم ما از روز اول گول برق

اینقدر زحمت نمی دیدیم از بامبول برق

چار ساعت روشنایی،بیست ساعت خامُشی

این بود در روز و شب برنامه معمول برق

روشنایی حاصل برق است در هر کشوری

لیک در این ملک تاریکی بود معلول برق

پول برق و خرج سیم و لامپ،منهای فروغ

ابن بود در کشور ما بهترین فرمول برق

گوئیا عمدا نمی سازند عیب برق رفع

تا که باشد خاطر ما روز و شب مشغول برق

دیر می گردد عیان و زود می گردد نهان

عشوه و ناز است اینجا رسم نامعقول برق

فصل تابستان مرتب از نفس می اوفتد

گر کمی افزون گذاری بار روی کول برق

در زمستان نیز تا بادی ز سوئی می وزد

تیره می گردد رخ نورانی و شنگول برق

تازه هی اخطار می آید: که برقت بی درنگ

قطع می گردد گر سر موقع ندادی پول برق

هیچ میدانی چه چیزی سخت تر از سنگ پاست؟

روی آقای عزیزی کو بود مسوول برق!!!

پ ن1: حالا خوبه دارم خودم از امکانات لب ساحل استفاده میکنم اینقده از اوضاع شاکی هستم

پ ن2:میرید تو دریا زیاد طرفای عمق نرید.همین من که یلی بیضا(!) دارم تو شنا دو سه بار نزدیک بود بروم در راستای پیوستن به ملکوت اعلی!

القصه روز(شب) این اتفاق میمون و مبارک پس از نود عادل فردوسی و غصه خوردن سر قضیه مجتبی جباری خاموشی در منزل ما حکمفرما شد و ماموریت من آغاز! رفتیم بساط تخمه و چیپس و ماست رو فراهم کردیم و نشستیم کنار بالین جعبه جادو. باز کردن پیچ تلفیزیون همانا و خشکیدن من همانا....ها!ای کیسته؟!...از کت و شلوارش برمیامد که حکم کارشناس برنامه را داشته باشد ولی چهره اش چیز دیگری حکایت میکرد.شبهه برم داشت که این کانال چهار است و سینما ماورا دارد اره 4 نشون میده.اینم یکی از شخصیت های منفی داستان است که به فضل الهی آرم شبکه سه این ابهام را روشن ساخت...زکی مشکل بیشتر شد که.اگه این کانال سه هست پس مزدک و جواتی اش کو؟!...نکنه این یارو با عادل دست به یکی کرده ترتیب بقیه رو داده باشه...تو این افکار کذایی بودم که با دیدن پیمان و رضا(جاودانی) از نگرانی درآمدم(هه هه هه...اینجا باید بخندید)

چی میگی؟!...صدای تی وی که تعطیل بود و من از سخنان جناب کارشناس -همون خوش تیپه- به شدت بی بهره بودم.راهی نبود جز اینکه به انواع روش های لب خوانی تکیه کنم.از آنجا که من در همه عملی استعداد شگرفی دارم این کار را هم مثل بقیه نتونستم به نتیجه برسونم! پس همانطور تخمه مان رو می شکاندیم و سعی میکردیم از طعمش لذت ببریم.رسیدیم به اونجایی که استاد همه چی دان صامت ما کشید تو فاز کامپیوتر.تو یه صفحه سبز هی این دایره رنگی ها رو اینور و اونور میکرد.حالا هم تاچ اسکرین افتاده رو دور،استاد در زمین مجازی فوتبال دایره ای ناهمگون ساخت با هاشوری در اندرونی اش که بله ما هم بلدیم.البته نکته جالب،آرم امرتات بود که به شکل کاملا نامحسوسی خیلی نا محسوس هی فرت و فرت فید و ظاهر می شد.اصلا هم چشمو نمیزد.بگذریم که عقربه های ساعت گذشتندی و زمان موعد بازی رسیدندی! ظاهرا پیمان یوسفی گزارشگر بود.البته این ظاهر و باطن نداره.رضا جاودانی به عمرش گزارش فوتبال نکرده.لااقل ما که ندیدیم.پس لازم شد برای شنیدن صدای دلنشین پیمان به جبر روزگار رندان(!) سر فروکنند بر آغوش تی وی...پس از بازی پرتغال-آلمان بود که با گزارش گرم پیمان جان من امیدی تازه یافتم به زندگی.وقتی دیدم این تحفه با اون کله کچلش و فلسفه بافی های کلاسیک(!) گزارشگر شده ما چمان هست که نتوانیم.زلف و فکل داریم آه! تازه صدایم خش هم داره.جذب مخاطب میکند عجیب. چیز دیگه تامل برانگیز رشد شدید پیام بازرگانی بود.انگار حجم تبلیغات با میزان رشد تورم رابطه ای خوشگل مستقیم دارد.صاحبان صنایع با چاپیدن پول یامفت از ملت همه رو بی کم و کاست ریختن تو حلقوم صدا و سیما.مهم نیست.به قول کلاه قرمزی اکشال نداره ما که نمردیم.هم 36000تومن پول سهمیه بنزین سوت شده کمری تان را از ما بگیرین هم خرج تبلیغات را به بهانه تورم قحطی یا چمیدونم تحریم.

یک روز همراهی با ویژه برنامه جام ملت های اروپا واسه ما چیزی نداشت جز کشف استعدادهای جدید در عرصه کامپیوتر،گزارشگری،کارشناسی فوتبال و صد البته چهره!

   لازم به ذکر است اینها یه مشت شوخی بیشتر نیستند وگرنه ما هم چنین عمل زشت استاد م  رو محکوم میکنیم.